Bəzi rəvayətlərdə Əli ibn İbrahimin öz atasından belə nəql etdiyi qeyd olunur: "O (Həzrət Xızır (ə)), Səhlə məscidindən xaric olub (bu məscidin yanında yerləşən) kiçik bir məscidə daxil oldu. Orada təmkin və vüqarla iki rəkət namaz qıldı. Namazdan sonra əllərini açdı və dedi:
اِلٰهِيْ قَدْ مَدَّ اِلَيْكَ الْخَاطِئُ الْمُذْنِبُ يَدَيْهِ بِحُسْنِ ظَنِّهِ بِكَ
<font color="000000"><b>İlahi, xətakar və günahkar bəndə Sənə hüsnü-zənn (xoş güman) etdiyi üçün əllərini dərgahına açmışdır. İlahi, pis əməl sahibi olan bəndə qarşında əyləşmiş, bir halda ki, öz əməlinin pisliyini iqrar edir və günahlarını bağışlayacağına ümid edir. İlahi, özünə zülm edən bəndə əllərini dərgahına açmış, bir halda ki, Sənin dərgahında olanlara ümid bəsləyir. Elə isə, rəhmətinə xatir onu fəzl və ehsanından naümid etmə. İlahi, günahlara geri dönən bəndə qarşında diz çökmüş, bir halda ki, məxluqatın Sənin qarşında diz çökəcəyi gündən qorxur. İlahi, xətakar, qorxmuş və nigaran bəndə Sənə tərəf gəlmişdir. Çəkinə-çəkinə, eyni halda ümid bəsləyərək gözünü Sənə dikmişdir. Tövbə edərək və peşman olaraq göz yaşı tökməkdədir. İzzət və cəlalına and olsun ki, günah işlədərkən məqsədim Sənə qarşı çıxmaq olmamışdır. Mənim asiliyim Sənin zatına (Sənin varlığına) cahil olduğumdan, yaxud kəsdiyin cəzaya etirazdan, yaxud da Sənin rəyini yüngül saymaqdan irəli gəlməmişdir. Əksinə, həvayi-nəfsim bu işi mənim nəzərimdə gözəlləşdirdi və bədbəxtliyim də ona kömək etdi. Sənin günahları örtmək xüsusiyyətin də digər tərəfdən məni (günah işlətməyə) məğrur etdi. Axı indi kim məni əzabdan nicat verər? Əgər (nicat) ipini məndən kəssən, görəsən kimin ipindən yapışaram? Vay olsun sabah Qiyamət günü Sənin dərgahında dayanmaq rüsvayçılığına! O gün ki, yükü yüngül olanlara: "Keçin!" – deyiləcək və yükü ağır olanlara: "Enin!" deyiləcək. Görəsən yükü yüngül olanlara keçim, yoxsa yükü ağır olanlarla enim? Vay olsun mənə ki, yaşım artdıqca günahlarım da çoxalır. Vay olsun mənə ki, ömrüm uzandıqca asiliyim də artır. Nə qədər tövbə edəcəm və qayıdacam?! Görəsən Rəbbimdən xəcalət çəkməyimin vaxtı çatmamışdırmı?! Məhəmməd və Ali-Məhəmmədin haqqına xatir məni bağışla, mənə rəhm et, ey rəhimlilərin ən rəhimlisi və bağışlayanlrın ən yaxşısı.</b></font>
اِلٰهِيْ قَدْ جَلَسَ الْمُسِيۤءُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُقِرًّا لَكَ بِسُوۤءِ عَمَلِهِ
وَ رَاجِيًا مِنْكَ الصَّفْحَ عَنْ زَلَلِہِ
اِلٰهِيْ قَدْ رَفَعَ اِلَيْكَ الظَّالِمُ كَفَّيْهِ رَاجِيًا لِمَا لَدَيْكَ
فَلَا تُخَيِّبْهُ بِرَحْمَتِكَ مِنْ فَضْلِكَ
اِلٰهِيْ قَدْ جَثَا الْعَاۤئِدُ اِلَى الْمَعَاصِيْ بَيْنَ يَدَيْكَ
خَاۤئِفًا مِنْ يَوْمٍ تَجْثُوْ فِيْهِ الْخَلَاۤئِقُ بَيْنَ يَدَيْكَ
اِلٰهِيْ جَاۤءَكَ الْعَبْدُ الْخَاطِئُ فَزِعًا مُشْفِقًا
وَ رَفَعَ اِلَيْكَ طَرْفَهُ حَذِرًا رَاجِيًا
وَ فَاضَتْ عَبْرَتُهُ مُسْتَغْفِرًا نَادِمًا
وَ عِزَّتِكَ وَ جَلَالِكَ مَا اَرَدْتُ بِمَعْصِيَتِيْ مُخَالَفَتَكَ
وَ مَا عَصَيْتُكَ اِذْ عَصَيْتُكَ وَ اَنَا بِكَ جَاهِلٌ
وَ لَا لِعُقُوْبَتِكَ مُتَعَرِّضٌ
وَ لَا لِنَظَرِكَ مُسْتَخِفٌّ
وَ لٰكِنْ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ
وَ اَعَانَتْنِيْ عَلٰى ذٰلِكَ شِقْوَتِيْ
وَ غَرَّنِي سِتْرُكَ الْمُرْخٰى عَلَيَّ
فَمِنَ الْاٰنَ مِنْ عَذَابِكَ مَنْ يَسْتَنْقِذُنِيْ؟
وَ بِحَبْلِ مَنْ اَعْتَصِمُ اِنْ قَطَعْتَ حَبْلَكَ عَنِّيْ؟
فَيَا سَوْاَتَاهُ غَدًا مِنَ الْوُقُوْفِ [الْمَوْقِفِ] بَيْنَ يَدَيْكَ
اِذَا قِيْلَ لِلْمُخِفِّيْنَ: جُوْزُوْا
وَ لِلْمُثْقِلِيْنَ: حُطُّوْا
اَ فَمَعَ الْمُخِفِّيْنَ اَجُوْزُ اَمْ مَعَ الْمُثْقِلِيْنَ اَحُطُّ؟
وَيْلِيْ كُلَّمَا كَبُرَ سِنِّيْ كَثُرَتْ ذُنُوْبِيْ!
وَيْلِيْ كُلَّمَا طَالَ عُمْرِيْ كَثُرَتْ مَعَاصِيَّ
اَ مَاۤ اٰنَ لِيۤ اَنْ اَسْتَحْيِيَ مِنْ رَبِّيْ
اَللّٰهُمَّ فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ
اِغْفِرْ لِيْ وَ ارْحَمْنِيْ
يَاۤ اَرْحَمَ الرَّاحِمِيْنَ وَ خَيْرَ الْغَافِرِيْنَ۔
Sonra o, ağladı və üzünün sağ tərəfini səcdəgaha qoyub dedi:
اِرْحَمْ مَنْ اَسَاۤءَ وَ اقْتَرَفَ
<font color="000000"><b>Pis iş tutan, cinayət edən, çarəsiz qalan və (günahını) etiraf edən bəndəyə rəhm et.</b></font>
وَ اسْتَكَانَ وَ اعْتَرَفَ۔
Üzünün sağ tərəfini səcdəgaha qoyub dedi:
اِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ
<font color="000000"><b>Əgər mən ən pis bəndəyəmsə, Sən ən yaxşı rəbbsən.</b></font>
فَاَنْتَ نِعْمَ الرَّبُّ۔
Sonra üzünün sol tərəfini səcdəgaha qoyub dedi:
عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ
<font color="000000"><b>Bəndənin günahı böyükdür, lakin əfv etmək və bağışlamaq Sənin tərəfindən gözəldir, ey Kərim!</b></font>
فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ
Seyid İbn Tavus "Misbahuz-zair" kitabında yazır: "Daha sonra səcdəyə get və yüz dəfə de:
اَلْعَفْوَ اَلْعَفْوَ
<font color="000000"><b>Əfv elə! Əfv elə!</b></font>
O, həmin məsciddən xaric oldu. Biz bu məkan barəsində ondan soruşduq. O dedi: "Bura Əli ibn Əbu Talibin (ə) səhabəsi olan Zeyd ibn Suhanın məscididir. Mənim yerinə yetirdiklərim də onun duası və ibadəti idi." Bunu deyib bizim gözümüzdən qeyb oldu.
