Məkkədə nazil olmuşdur, otuz ayədir.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
وَالْفَجْرِۙ(1)
(1) And olsun dan yerinə (hər günün dan yerinə və ya bayramların dan yerinə, yaxud sübh namazına),
وَلَيَالٍ عَشْرٍۙ(2)
(2) Və (and olsun) on gecəyə (İlin ən yaxşı vaxtları olan Zilhiccə ayının ilk, yaxud Ramazan ayının axır on gecəsinə),
وَّالشَّفْعِ وَالْوَتْرِۙ(3)
(3) Və (and olsun) cütə və təkə (erkək və dişi olmaqla cüt olan bütün məxluqlara, tək olan Allaha və yaxud gecənin axırlarında qılınan «şəfi» və «vətr» namazına),
وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِۚ(4)
(4) Və (and olsun sübhə tərəf) keçib getməkdə olan gecəyə ki, (Allah kafirlərə əzab verəcəkdir.)
هَلْ فِىْ ذٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِىْ حِجْرٍؕ(5)
(5) Ağıl sahibi olan üçün bu işlərdə bir and varmı? (Bəli, bu işlərin şərafətindən və sirlərindən agah olan kəs üçün and vardır.)
اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍۙ(6)
(6) Məgər qəlb gözü ilə görmədin və bilmədin ki, sənin Rəbbin (Hudun) Ad (qövmü) ilə necə rəftar etdi?
اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِۙ(7)
(7) Hündür qəsrləri, uca sütunları və qədd-qamətli insanları olan İrəm (şəhərinin əhalisi) ilə
الَّتِىْ لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى الْبِلَادِۙ(8)
(8) Elə bir şəhər ki, onun bənzəri şəhərlər arasında (bəşər əli ilə) yaradılmamışdı.
وَثَمُوْدَ الَّذِيْنَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِۙ(9)
(9) (Omanla Həzər-Mout arasında olan) o, vadinin sinəsində qayaları yarıb (evlər tikən) Səmudla (Salehin qövmü ilə).
وَفِرْعَوْنَ ذِى الْاَوْتَادِۙ(10)
(10) Və güclü qoşunları olan, yaxud (çadırlarda istifadə olunan və məhkum olunanlara işkəncə vermək üçün işlədilən) mıxlar sahibi olan Fironla.
الَّذِيْنَ طَغَوْا فِى الْبِلَادِۙ(11)
(11) O kəslər ki, şəhərlərdə tüğyan etdilər.
فَاَكْثَرُوْا فِيْهَا الْفَسَادَۙ(12)
(12) Və oralarda çoxlu fitnə-fəsad törətdilər.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۙۚ(13)
(13) Beləliklə, Rəbbin onlar(ın başların)a müxtəlif əzabların qamçısını endirdi.
اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِؕ(14)
(14) Həqiqətən də, sənin Rəbbin (onlara) nəzarət edir.
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰٮهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗ ۙ فَيَقُوْلُ رَبِّىْۤ اَكْرَمَنِؕ(15)
(15) Amma insana gəldikdə, nə zaman Rəbbi onu imtahana çəksə, ehtiram göstərsə və nemət bəxş etsə, deyər: «Rəbbim məni əziz tutmuşdur» (hər bir işə izn vermişdir).
وَاَمَّاۤ اِذَا مَا ابْتَلٰٮهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ۙ فَيَقُوْلُ رَبِّىْۤ اَهَانَنِۚ(16)
(16) Amma nə zaman onu imtahan edib ruzisini azaltsa, «Rəbbim məni alçaltdı» – deyər.
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ(17)
(17) Belə deyildir. (Güman edirsiniz ki, nemətin çoxluğu əməldə azadlıq verməkdir, onun azlığı alçaldılmaq. Həm gümanınız yalnışdır. Həm də). Əslində siz yetimə ehtiram göstərmirsiniz.
وَلَا تَحٰٓضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ(18)
(18) Bir-birinizi yoxsulları yedirtməyə rəğbətləndirmirsiniz.
وَتَاْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّا ۙ(19)
(19) Və öz mirasınızı başqalarının mirası ilə birgə yeyirsiniz. (Hər bir mirası dünyadan gedən şəxs (həmin malı) halal və haram(ına varmadan) toplamış olsa belə mənimsəyirsiniz).
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ؕ(20)
(20) Və (dünya) malı(nı) lap çox sevirsiniz.
كَلَّاۤ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّا ۙ(21)
(21) Belə deyildir (sizin güman etdiyiniz kimi deyil). Bu yer(in yüksəklikləri) ardıcıl bir-birinə çırpılıb parça-parça olacağı (və yer saf və dümdüz şəklə düşəcəyi) zaman,
وَّجَآءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ۚ(22)
(22) Rəbbinin (təkid etdiyi əmri və cəlalının, mütləq hakimiyyətinin təcəllisi) yetişəcəyi və mələklər (Məhşər səhnəsinə enib) səf-səf gələcəyi
وَجِاىْٓءَ يَوْمَئِذٍۢ بِجَهَنَّمَ ۙ يَوْمَئِذٍ يَّتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰى لَهُ الذِّكْرٰىؕ(23)
(23) Və Cəhənnəmin (yaxına) gətiriləcəyi gün – məhz o gün insan (tovhid həqiqətlərini, yaradılış və şəriət məqsədlərini) xatırlayar, amma bu xatırlamaqdan ona nə (fayda)?!
يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِىْ قَدَّمْتُ لِحَيَاتِىۚ(24)
(24) O: «Kaş ki, mən öz (əbədi) həyatım üçün əvvəlcədən (yaxşı əməllər) göndərmiş olaydım!» – deyər.
فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهٗۤ اَحَدٌ ۙ(25)
(25) Beləliklə, o gün heç kim Onun (Allahın) əzabı kimi əzab verə bilməz! (Elə bir əzab ki, dünyada heç kim onun mislini edə bilməzdi).
وَّلَا يُوْثِقُ وَثَاقَهٗۤ اَحَدٌ ؕ(26)
(26) Və heç kim Onun kimi zəncirləyə bilməz.
يٰۤاَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُۖ(27)
(27) Ey (təqvanın kamalı sayəsində) arxayın olmuş nəfs (elə bir məqama yetişmiş nəfs ki, həvayi-həvəslər və şeytanlar onu azdırmağa qadir deyildir),
ارْجِعِىْۤ اِلٰى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ۚ(28)
(28) Dön Rəbbinə, sən Ondan, O da səndən razı olaraq!
فَادْخُلِىْ فِىْ عِبٰدِىۙ(29)
(29) Mənim bəndələrimin zümrəsinə daxil ol!
وَادْخُلِىْ جَنَّتِى(30)
(30) Və Mənim Cənnətimə daxil ol!
