HAQQƏ (HAQQ OLAN QİYAMƏT) SURƏSİ

Məkkədə nazil olmuş, əlli iki ayədir.

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ

اَلْحَآقَّةُ ۙ‏(1)

(1) «Haqqə» adlanan həmin saat və o baş verəcək hadisə və baş verəcəyi şübhəsiz, olan işlər və hallar,

مَا الْحَآقَّةُ‌ ۚ‏(2)

(2) O «Haqqə»nin həqiqəti nədir? (Nə qədər də böyük, dəhşətli və uzun bir hadisədir!)

وَمَاۤ اَدْرٰٮكَ مَا الْحَآقَّةُ ؕ‏(3)

(3) Və «haqqə»nin nə olduğunu nə bilirsən?! (Onun həqiqətinə vara bilməzsən. O, əzici bir hadisədir).

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌۢ بِالْقَارِعَةِ‏(4)

(4) Səmud (Salehin qövmü) və Ad (Hudun qövmü) o əzici hadisəni təkzib etdilər.

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ‏(5)

(5) Səmud qövmü tüğyankarlıqlarına görə hədsiz dərəcədə bir əzabla məhv oldular.

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ‏(6)

(6) Amma Ad qövmü şiddətlə əsən, soyuq, uğultulu və gurultulu bir küləklə məhv oldular.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا ۙ فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ‌ ۚ‏(7)

(7) (Elə bir külək ki, Allah) onu nəhs olan yeddi gecə və səkkiz gün ərzində ardı-arası kəsilmədən onlar(ın üstünə) əsdirdi və (əgər orada olsaydın) o qövmü hamılıqla yerə sərilmiş görərdin, elə bil ki, içi boş və yerindən qoparılmış xurma kötükləri idilər.

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ‏(8)

(8) İndi sən onlardan heç qalanını görürsənmi?!

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِ‌ۚ‏(9)

(9) Firon da, ondan öncəkilər (kafirlər) də, alt-üst olmuş şəhərlər(in əhalisi – Lut qövmü) günah etdilər və yollarını azdılar (dini əqidə və şəriət məsələlərində səhv yolla getdilər).

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً‏(10)

(10) Onlar öz Rəbbinin peyğəmbərinə asi oldular, Allah da onları şiddətli bir cəza ilə yaxaladı.

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَآءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِ ۙ‏(11)

(11) Həqiqətən, Biz (Nuhun duası ilə göydən gələn və yerdən qaynayan) su aşıb-daşan zaman sizi(n əcdadınızı) gəmiyə mindirdik.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَاۤ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ‏(12)

(12) Ona görə ki, bunu (bu hadisəni) sizin üçün bir ibrət edək və eşidən, yadda saxlayan qulaq bunu eşidib yadda saxlasın.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ‏(13)

(13) Elə ki, sura bir dəfə üfürülər (surun birinci dəfə üfürülməsi varlıq aləminin nizamının pozulması üçün bir müqəddimədir),

وَحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَ الْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةً ۙ‏(14)

(14) Və yer (öz oxundan) və dağlar (birləşdikləri məkandan) qaldırılar (və uzaqlaşdırılar). Hər ikisi bir zərbə ilə bir-birinə çırpılar.

فَيَوْمَئِذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ۙ‏(15)

(15) Beləliklə, (məhz) o gün Qiyamət qopar.

وَانْشَقَّتِ السَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَّاهِيَةٌ ۙ‏(16)

(16) Və göy yarılar və o gün (onun nizamı) süst düşüb darma-dağın olar.

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَآئِهَا ‌ؕ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمٰنِيَةٌ ؕ‏(17)

(17) Mələklər göyün ətrafında (nəzarətçi) olarlar. Sənin Rəbbinin ərşini o gün səkkiz nəfər (ya səkkiz dəstə) öz başları üstündə (yaxud səmadakıların başları üstündə) tutarlar.

يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ‏(18)

(18) O gün siz (haqq-hesab üçün Allahın hüzuruna) gətiriləcəksiniz, sizin heç bir gizlin işiniz gizlin qalmayacaqdır.

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِىَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ فَيَقُوْلُ هَآؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْ‌ۚ‏(19)

(19) Əməl dəftəri sağ əlinə verilən şəxs, (sevinclə) deyər: «Alın (ey insanlar) mənim kitabımı (əməl dəftərimi) oxuyun».

اِنِّىْ ظَنَنْتُ اَنِّىْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْ‌ۚ‏(20)

(20) «Həqiqətən, mən (dünyada) ikən Qiyamət günü öz hesabıma (əməllərimin hesabına) yetişəcəyimə yəqinliklə inanmışdım».

فَهُوَ فِىْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۙ‏(21)

(21) Beləliklə, (bundan sonra) o xoş güzəran içindədir və sahibi də ondan razıdır.

فِىْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ‏(22)

(22) Uca və ali məqamlı bir Cənnətdə (elə bir Cənnətdə ki,)

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ‏(23)

(23) Meyvələri yaxındır (belə ki, budaqlar dərən şəxsin iradəsinə tabedir).

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْٓئًا ۢ بِمَاۤ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ‏(24)

(24) Yeyin və için, keçmiş günlərdə gördüyünüz (yaxşı işlərin) mükafatı olaraq sizə nuş olsun. (Bunlar hamısı o əməllərin əvəzidir, ya o əqidə və əməllərin təcəssümüdür).

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِىَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِىْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْ‌ۚ‏(25)

(25) Amma (əməl) dəftəri sol əlinə verilən şəxs deyər: «Kaş (əməl) dəftərim mənə verilməyəydi!»

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ‌ۚ‏(26)

(26) «Və hesabımın nə olduğunu bilməyəydim».

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ‌ ۚ‏(27)

(27) «Kaş mənim o dünya həyatım(ın yerinə) qəti bir ölüm olaydı (və ya dünya ölümü məni birdəfəlik məhv edəydi)».

مَاۤ اَغْنٰى عَنِّىْ مَالِيَهْۚ‏(28)

(28) «Mənim (dünyadakı) mal-dövlətim (heç bir əzabı) məndən dəf etmədi».

هَلَكَ عَنِّىْ سُلْطٰنِيَهْ‌ۚ‏(29)

(29) «Qüdrətim və səltənətim (və iddialarımın dəlil-sübutu da) əlimdən çıxdı».

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُ ۙ‏(30)

(30) (Əmr yetişər:) «Onu tutun və qandallayın».

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُ ۙ‏(31)

(31) «Sonra da onu şölələnmiş oda atıb yandırın!».

ثُمَّ فِىْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُ ؕ‏(32)

(32) «Sonra isə uzunluğu yetmiş arşın olan zəncirlə bağlayın».

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ‏(33)

(33) «Çünki o, böyük olan Allaha (dünyada) inanmırdı».

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِؕ‏(34)

(34) «Və heç vaxt (özünü və başqalarını) fəqirə və ehtiyacı olana yemək verməyə rəğbətləndirmirdi».

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ‏(35)

(35) Bu gün onun burada bir yaxını və mehriban bir dostu yoxdur.

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ‏(36)

(36) (Cəhənnəmdəkilərin bədənindən axan) Od əhlinin irinindən, çirk və qanından başqa bir yeməyi də yoxdur.

لَّا يَاْكُلُهٗۤ اِلَّا الْخٰطِئُوْنَ‏(37)

(37) O (yeməyi) yalnız (yollarını) azmış günahkarlar yeyərlər.

فَلَاۤ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ‏(38)

(38) Belə isə xeyr; and olsun (gözlə) gördüklərinizə,

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ‏(39)

(39) Və görmədiklərinizə (qeybi mövcudlara) ki,

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۚ ۙ‏(40)

(40) Bu (Quran) şübhəsiz, möhtərəm bir elçinin (Cəbrailin və Peyğəmbərin) sözüdür.

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ‌ؕ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ‏(41)

(41) Bu, bir şairin sözü deyildir! (Lakin) Siz çox az iman gətirirsiniz!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ‌ؕ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَؕ‏(42)

(42) Və nə də (ki, cinlərdən söz öyrənən) bir kahinin sözüdür! (Amma) çox az öyüd-nəsihət alırsınız.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ‏(43)

(43) (Bu kitab) aləmlərin Rəbbi tərəfindən nazil edilmişdir.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ‏(44)

(44) Və əgər o, bəzi sözləri nahaqdan Bizə isnad etsəydi,

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ‏(45)

(45) Şübhəsiz, onu bütün qüdrətimizlə yaxalayardıq və yaxud sağ əlini tutub əzaba çəkərdik.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَ ۖ‏(46)

(46) Sonra da şübhəsiz, onun ürəyinin şah damarını qoparardıq.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِيْنَ‏(47)

(47) Belə olan surətdə, sizdən heç biriniz on(un əzabın)ın qarşısını ala bilməzdiniz.

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ‏(48)

(48) Və həqiqətən, bu (Quran) təqvalılar üçün bir öyüd-nəsihətdir.

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَ‏(49)

(49) Biz sizin aranızda təkzib edənlərin olduğunu əlbəttə bilirik.

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ‏(50)

(50) Bu (Quran) mütləq (cəza günündə) kafirlər üçün bir həsrətdir.

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ‏(51)

(51) Və həqiqətən, bu (Quran) yəqin (gerçək) bir haqdır və həqiqətdir.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ‏(52)

(52) Belə isə, öz əzəmətli Rəbbinin adını zikr et (və onu hər bir eyib və nöqsandan pak (və uzaq) bil).